„Z pamiętnika polskiego nauczyciela…” to mój pomysł na książkę o zawodzie nauczyciela w Polsce. Nie byłaby to książka teoretyczna – takich jest masa – pisanych na uczelniach przez naukowców, tzw. znawców tematu, którzy nigdy nie mieli do czynienia z dziećmi/uczniami, ich rodzicami, Ministrami Edukacji, ustawami oświatowymi, dyrektorami, problemami finansowymi, itp. Wielu nauczycieli, jeśli nie większość z nich, których spotkałam na swojej drodze i których spotykam – mówi, że studia nic nie wniosły w ich życie zawodowe – oprócz papierka (tzw. dyplomu) bez którego nie mogliby podpisać umowy w szkole jako pedagog/nauczyciel. Stąd śmiem twierdzić, że naukowcy na uczelniach, którzy nadają prawo nauczycielom do pracy w szkolnictwie – mało wiedzą o prawdziwej szkole i prawdziwym byciu nauczycielem.
Ten wpis kierowany jest do tych nauczycieli, którzy chcą w formie eseju podzielić się odczuciami bycia nauczycielem w Polsce. W sposób raczej żartobliwy, lecz przedstawiający pracę nauczyciela w polskiej rzeczywistości, można podzielić się swoimi myślami ze społeczeństwem.
Czekam na odzew. Być może powstanie z tego wartościowa podróż przez system edukacji, widziany oczami nauczycieli, który wg wielu – powinien ulec likwidacji… Ale to na inną okazję. 😉
Szkoła Podstawowa Nr 9 im. 42 Pułku Piechoty w Białymstoku jest organizatorem konkursu plastycznego „Anioły Bożonarodzeniowe”.
Koordynatorem konkursu jestem ja – Wioletta Popławska wioletta.poplawska79@gmail.com
Zachęcam do udziału dzieci oraz rodziców. Rozpowszechniajcie w swoich szkołach wiedzę o konkursie.
Jeśli ktoś miałby ochotę być sponsorem nagród – również zachęcam do współpracy. 🙂
CELE KONKURSU:
Kultywowanie Bożonarodzeniowej tradycji.
Rozwijanie aktywności twórczej oraz zdolności plastycznych dzieci.
Promowanie talentów plastycznych przez umożliwienie prezentacji twórczości dzieci.
Wyrażanie nastroju i uczuć związanych ze Świętami Bożego Narodzenia poprzez formy przestrzenne.
Integrowanie Rodziny poprzez wspólną pracę.
Rozwijanie zainteresować w zakresie różnorodności technik plastycznych.
ZASADY UCZESTNICTWA:
Konkurs przeznaczony jest dla dzieci szkolnych w klasach 1-8.
Prace będą oceniane w dwóch kategoriach wiekowych: klasy 1-3 oraz klasy 4-8.
Wymogiem jest, aby prace (Anioły) były pracami przestrzennymi.
Praca może być wykonywana z udziałem Rodziców, rodzeństwa, rodziny.
Technika wykonania pracy jest dowolna. Mogą być anioły w drewnie, glinie, masie solnej, złożone z wielu technik plastycznych i materiałów, itp.
Praca wykonana na drewnie lub malowana na grubej desce – zaliczana będzie jako praca przestrzenna.
Jeżeli praca będzie wykonana do powieszenia na ścianie – wówczas wymagana jest zawieszka.
Prace należy przekazać z metryczką (imię i nazwisko dziecka, wiek, nauczyciel prowadzący, placówka z adresem, dane kontaktowe). Rodzic/ opiekun prawny musi wyrazić zgodę na udział dziecka w konkursie plastycznym podpisując się na metryczce oraz podpisując załączniki (o prawach autorskich).
Każda szkoła w Polsce może nadesłać maksymalnie 5 prac.
Prace muszą być zabezpieczone, aby nie uległy zniszczeniu podczas wysyłki.
Prace należy nadesłać lub dostarczyć osobiście w terminie do 14 grudnia 2021 roku na adres:
Szkoła Podstawowa Nr 9
im. 42 Pułku Piechoty w Białymstoku
ul. Legionowa 7
15 – 281 Białystok
ROZSTRZYGNIĘCIE KONKURSU:
Rozstrzygniecie konkursu odbędzie się 17 grudnia 2021 roku w Szkole Podstawowej Nr 9 w Białymstoku.
Komisja konkursowa oceni nadesłane prace przyznając nagrody i wyróżnienia. O wynikach konkursu laureaci zostaną powiadomieni na stronie internetowej placówki oraz na Fun Page Szkoły.
Decyzja komisji jest ostateczna i nieodwołalna.
Prace zostają własnością Szkoły Podstawowej Nr 9 w Białymstoku, Organizatorzy konkursu zastrzegają sobie prawo publikowania i reprodukcji prac konkursowych bez wypłacania honorariów.
Brak podpisania oświadczenia przez Rodziców/prawnych opiekunów – dyskwalifikuje daną pracę. Zostanie ona komisyjnie zniszczona.
Istnieje możliwość wysłania podziękowań za udział w konkursie dla nauczycieli. Nauczyciele zainteresowani przesłaniem podziękowania za przygotowania dziecka do udziału w konkursie drogą pocztową proszone są o dołączenie zaadresowanej koperty formatu A4 ze znaczkiem.
Wysyłka nagród, dyplomów i podziękowań odbędzie się w styczniu/lutym 2022r.
KRYTERIA OCENY:
Oryginalność i pomysłowość.
Jakość artystyczna pracy.
Estetyka i technika wykonania.
Dopuszczalna jest pomoc osoby dorosłej.
Prace bez podpisanej zgody i oświadczenia przez Rodziców – nie podlegają ocenie.
POSTANOWIENIA KOŃCOWE
Organizator nie ponosi odpowiedzialności za wysłane prace, których nie otrzyma z powodów technicznych lub z powodu błędnego wpisania adresu.
Organizator nie ponosi odpowiedzialności za uszkodzenia nadesłanych prac, powstałe w wyniku transportu. Prace przesłane na Konkurs nie podlegają zwrotowi.
Organizator zastrzega sobie prawo do opublikowania wybranych prac również w materiałach promocyjnych, w wydawnictwach okolicznościowych i materiałach prasowych oraz w Internecie. Prawo to organizator zastrzega sobie na wszystkie przyszłe lata, tak, aby bez dodatkowych zezwoleń mógł zaprezentować wybrane prace w przyszłych publikacjach drukowanych lub elektronicznych. W związku z publikacją drukowaną lub elektroniczną nie jest przewidziane jakiekolwiek wynagrodzenie.
Organizator zastrzega sobie prawo do odwołania, unieważnienia lub przesunięcia terminów Konkursu w każdym czasie oraz zastrzega sobie prawo zmiany regulaminu.
Jeżeli jest ktoś, kto chciałby być sponsorem nagród, zapraszam do kontaktu 🙂 wioletta.poplawska79@gmail.com
Dzieci lubią bawić się w gotowanie. Czy to moje prywatne, czy szkolne – nie zdarzyło mi się, żeby któreś dziecko nie chciało kroić, mieszać, smarować, formować, czy nawet zmywać po przyrządzeniu dania. Zajęcia kulinarne przynoszą frajdę dzieciom. Rozwijają ich logiczne myślenie, uczą ważyć artykuły spożywcze, uczą dodawania i odejmowania a nawet mnożenia i dzielenia. Uczą co jest zdrowe, a co nie. Rozwijają motorykę małą (u mniejszych dzieci), ćwiczą koncentrację, pokazują, że jest przyczyna i skutek. Można by tak wymieniać jeszcze długo. Warto gotować z dziećmi. 🙂
Kiedyś już pisałam o teatrze obrazkowym Kamishibai, którego korzenie sięgają XII wieku, a który ma swoją reaktywację w czasach obecnych. Szkoły i przedszkola zaczynają sięgać po tę sztukę, by urozmaicić zajęcia. Zalety teatrzyku są ogromne. Systematyczne używanie go na zajęciach i dostosowanie opowieści do grupy wiekowej może zdziałać cuda w komunikacji uczeń – dorosły. Teatrzyk nie jest skierowany tylko do małych dzieci i klas początkowych. Właściwie podejście do tematu w klasach starszych (tylko tutaj wybierałabym chętne osoby, żeby nie szarpać sobie nerwów popisami młodzieży przed rówieśnikami) może sprawić, że dzieci otworzą się, będą chciały wypowiadać się rzeczowo i logicznie, po prostu będzie im się chciało.
Teatr Kamishibai może być wstępem do tematów społecznych. Opowieść przedstawiana przez czytającego może poruszyć trudne emocje, przedstawiać trudne sytuacje, wzbudzić rozmowę na temat wysłuchanej opowieści i przez to skłonić do szukania rozwiązań. Młodsze dzieci uwielbiają baśnie. Na podstawie baśni można poruszyc wiele problemów wychowawczych, moralnych, społecznych. Starszym dzieciom można przedstawiać baśnie japońskie – mniej znane w POlace, lub po prostu dzieci same mogą narysować jakiś problem, który je trapi i na podstawie ich prac stworzyć opowieść i o tym porozmawiać.
Omawianie lektur szkolnych. Temat, który także jest doskonały na zajęcia z teatrem obrazkowym Kamishibai. Kolejność układania zdarzeń w opowiadania, noweli, powieści.
Przenosząc się w świat opowieści, nasz mózg staje się kreatywny, zrelaksowany, odpoczywa. Nie jest przeładowany bodźcami z różnych stron. Skupia się na „tu i teraz”, co jest w dzisiejszych czasach niesamowicie potrzebne. Stosując Kamishibai można inspirować dzieci do kończenia danej historii i wyciągania wniosków. Młodzież może układać własne opowieści i je przedstawiać widzom.
Ważna jest atmosfera, wyciszenie, bycie w obecnej chwili.
Jest bardzo dużo możliwości przeprowadzania zajęć z Kamishibai w zależności od wieku widzów. Warto sięgać po tę metodę pracy.
Trzeba też pamiętać, że miejscem zabawy z teatrem nie musi być szkoła czy inna instytucja edukacyjna. Równie dobrze może to być drogocenny czas spędzony razem ze swoimi dziećmi w domu.
„A ci, którzy tańczyli, zostali uznani za szalonych przez tych, którzy nie słyszeli muzyki” Friedrich Nietzsche
„Życie dane nam, z natury jest krótkie, ale pamięć dobrze spędzonego życia jest wieczna” Cycero
Chciałam w tytule napisać: „Dobra zmiana”, ale w czas powstrzymałam się… myślę, że wiecie dlaczego 😛
Moja zmiana jest dużo lepsza niż dobra! 🙂 Rewolucja, którą sobie zafundowałam jest inspirująca, ucząca wielu umiejętności, o których nie miałam pojęcia. Wykształca wielostronny tok myślenia i bazuje na innych/różnych/rozmaitych płaszczyznach rozwoju. Sprawdzam siebie. Zmiana przyczyniła się do tego, że poznałam wielu nowych, życzliwych, ciekawych, energicznych i otwartych ludzi. Przyczyniła się do tego, że poznaję siebie i swoje możliwości. Zaczęłam jeździć samochodem (po kilkunastu latach przestoju :)). Sprawdzam swoje umiejętności z dyplomu uniwersyteckiego – Menadżera.;) Projektuję foldery, robię tabelki… 😉 W niedalekiej przyszłości zamierzam sprawdzić się także w roli aktora i dietetyka (jednocześnie) na zajęciach z dziećmi. Zaczęłam już realizowanie projektu Zdrowe Odżywianie i Styl Życia w Laboratorium Młodego Mistrza i Odkrywcy 🙂
Oczywiście – to nie jest tak, że hop, siup wskoczyłam i wszystko ogarniam… Kosztuje mnie to wiele wysiłku, popełniam błędy, ALE JESTEM ZADOWOLONA, że podjęłam się porzucenia wszystkiego co stare, zostawienia tego za sobą i wejścia w nieznane! To rozwija!
Chciałabym napisać więcej, ale idę do swoich dzieci. Jest sobota. Czas dla nich 😉 Czas na utrzymywanie kontaktów społecznych ze Znajomymi i Rodziną. Kiedy, jeśli nie w sobotę i niedzielę? 😛
Na zdjęciach moje pierwsze warsztaty z dziećmi w Laboratorium Eureka:
Już niebawem zamieszczę artykuł o bez/sensie zadania pracy domowej.
Są dwie strony medalu. Praca domowa zadana w jakimś celu oraz praca domowa – zadana, bo tak się robi od zawsze (czyli bez głębszej refleksji). Projekty, wypracowania, pomysły na gry planszowe, itp. zdaje się mają sens. Stukanie kart pracy hurtem – raczej nic nie wnosi. Praca domowa – ta mało twórcza i obciążająca czasowo – powinna być zadawana tylko dla chętnych.
Ocenianie na lekcjach pracy domowej nie wpływa pozytywnie na samoocenę ucznia (któremu niejednokrotnie w odrabianiu pomagają rodzice, lub wręcz robią za dziecko). Nie uczy to także MOTYWACJI WEWNĘTRZNEJ UCZNIA a raczej pracę dla ocen, nauczyciela i świętego spokoju!
Naukowcy/eksperci jeszcze nie odkryli pozytywnego działania na organizm czy wyniki w nauce – siedzenia nad pracą domową po powrocie ze szkoły! Chodzi tu o dzieci ze szkół podstawowych! A skoro tak, to po co zadaje się prace domowe? Praca domowa w takim kształcie w jakim jest w większości przypadków teraz zadawana, jak się okazuje – to zbyt wielka presja nakładana na rodziców i dzieci. Nie wpływa to pozytywnie na relacje w rodzinie oraz dobre samopoczucie dzieci/uczniów.
Nauczyciele tłumaczą się z zadawanych prac, że służą one utrwaleniu materiału wyłożonego w szkole oraz uczą systematyczności i podnoszą wyniki w nauce (chodzi o oceny). Nie ma jednak naukowego potwierdzenia tych tłumaczeń nauczycieli – zwyczajnie przyzwyczajonych do bezrefleksyjnego zadawania prac domowych.
Co ciekawe? Sami rodzice często chcą, żeby ich dzieci miały zadawaną pracę do domu! Nie potrafię wytłumaczyć tego fenomenu. ;P Może literatura mi w tym pomoże. 😉
Dr Kathryn Hirsh – Pasek z Temple University w Filadelfii przekonuje, że zamiast wypełniania ćwiczeń i odpowiadania na pytania pod tekstem można w lepszy sposób utrwalać czy nabywać wiedzę. Wystarczy zastąpić zadawanie prac domowych działaniem i czytaniem. Wg niej dzieci grając w gry planszowe lub układając klocki Lego uczą się o wiele więcej niż podczas odrabiania prac domowych! NAJWIĘCEJ JEDNAK KORZYŚCI DAJE CZYTANIE !!! „Praktycznie nie ma nic istotniejszego w rozwoju dziecka niż czas poświęcony na czytanie” (Dr Kathryn Hirsh – Pasek).
Nie odnosi się to do kaligrafii, nauki tabliczki mnożenia, alfabetu, itp., bowiem w tym temacie przydają się usprawniające ćwiczenia w domu.
Dziecko jest zbuntowane, bo ma ku temu powody. Zwykle są niezależne od niego.
Dziecko domaga się uwagi – bo ma ku temu powody. Zwykle są one niezależne od niego.
Dziecko jest „trudne” bo ma jakiś problem – zwykle/prawie zawsze niezależny od niego.
Dziecko źle zachowuje się/uczy się, bo coś się zadziało w jego życiu, co sprawia, że sobie nie radzi.
Dziecko jest grzeczne – jeśli potrafi.
Prawda jest taka, że zachowanie dziecka niespełniające ogólnie przyjętych wymogów – irytuje dorosłych. Bo choć sto razy powtarza się, to dziecko dalej nie słucha, dalej robi to samo, dalej źle uczy się, dalej, dalej, dalej… I jest to w pewnym sensie zrozumiałe, bo dorośli w dzisiejszych czasach naprawdę przeładowani są problemami i oczekiwaniami, które muszą spełnić w społeczeństwie. Jednak… życie przemija, to co teraz jest „wstydem”, „problemem”, za dziesięć lat nim nie będzie! I jednocześnie to, co teraz z tym „problemem” zrobimy – za dziesięć lat przyniesie owoce. 😉
Co z tymi problemami z dziećmi?
To tak jak z leczeniem się u lekarzy. Lekarze leczą objawy, a nie przyczyny. Usłyszałam to kiedyś od lekarza pierwszego kontaktu – „my leczymy objawy”. A może warto wejść w głąb problemu i znaleźć przyczyny „złego” zachowania, niemożliwości współgrania z grupą, słabych wyników w nauce, wybuchów agresji?
Jakie są przyczyny niepożądanych zachowań?
A może zwyczajnie rodzice odsuwają od siebie problem? Wypierają problem? Może dziecko ma spełniać ich oczekiwania? Może ma spełniać ich marzenia? Może nie powinno przynosić „wstydu” rodzicom?
Są pewne strategie, które dr Ross W. Greene – objaśnia nam w książce.
Dziecko to też człowiek. Mały, ale człowiek. O ile nie ma jeszcze rozwiniętych wszystkich struktur mózgu i nie może ponosić odpowiedzialności i konsekwencji tak jak dorosły, o tyle należy je traktować jako równego sobie w kontekście emocjonalnym i społecznym. Przecież nie zostawiamy siedmiolatka samego w domu i nie każemy mu ugotować obiadu z trzech dań! To dlaczego wymagamy od niego opanowania swoich buszujących emocji, panowania nad energią ciała oraz przewidywanie konsekwencji zachowań – zwłaszcza tych bazujących na emocjach – trudnych do panowania?
Co innego z nauką, agresywnym zachowaniem, zagrażającym innym ludziom. Tutaj już trzeba na poważnie szukać pomocy u specjalisty.
Jako dorośli – uporządkujmy swoje emocje i życie, potem wyjdźmy z siebie i stańmy obok, obserwujmy siebie na spokojnie. Bądźmy ponad tym wszystkim – a wtedy pomożemy swoim dzieciom nie ponosząc dramatycznych kosztów. Jakich?
Wymaganie od dziecka czegoś, czego nie jest w stanie zrealizować bez naszej pomocy. 🙂 może wyrządzić wiele szkody.
