Dawniej myślałam, że najważniejsza praca. To było dawno, zanim nie poznałam dobrze życia i nie zrozumiałam, że praca jest tylko po to by zarabiać na życie. Nie ma pracy z „powołania”. Jest po prostu praca. Do każdej można się przyzwyczaić, każdą można polubić. Kwestia tylko tego, żeby trafić na dobrą atmosferę w pracy oraz wstrzelić się w swoje zainteresowania… mniej więcej… przynajmniej ;). To charakter człowieka i motywacja wewnętrzna lub zewnętrzna decydują o tym czy chcemy w danej dziedzinie życia zawodowego pracować czy nie.
Teraz wiem, że najważniejsze są:
– zdrowie,
– własne dzieci,
– relacje z ludźmi, którzy nas budują, motywują, tolerują i rozumieją,
– relaks, odpoczynek,
– brak stresu,
– rozwijanie pasji,
– pomysł na kilka innych rozwiązań niż miejsce, w którym się znajduję. 🙂 czyli WIARA W SIEBIE
Do pracy chodzę po to, by pracować. Wykonać dobrze swoje obowiązki na miarę własnych możliwości. Do pracy nie chodzę po to, by zadowalać innych i spełniać ich oczekiwania wykraczające poza mój zakres obowiązków.
PRAWDZIWE ŻYCIE TOCZY SIĘ POZA ŻYCIEM ZAWODOWYM. WŁAŚNIE Z NIEGO NALEŻY CZERPAĆ RADOŚĆ I SATYSFAKCJĘ.
Chyba, że…
znalazło się rozwiązanie w postaci własnego biznesu, który stał się pasją, wyzwaniem i rozwijaniem swoich możliwości, jednocześnie będąc pracą zawodową. 🙂
Bo jeśli nie… to wracamy do początku 😉